پشت این پنجره ها

همه دیوار و سکوت

پشت تنهایی من

لحظه هاییست که طاقت فرساست

در نبودت قلبم

همه شب بی تپش و بی روح است

و چه دیرین قرنیست

که بدون تو در این کرخه سرد

زندگی بی معناست....                                                                شاکی

تولد وبلاگ بی نفسم مبارک ...

درون اتاقی که تنگ است و تاریک

نوشتم به یادت دو خط یادگاری

نوشتم مبادا که گویی زمانی

به یادم نبود آن غزل خوان جانی...

شاکی

تمام تمنای تنهایی من به دستان سردت

صدای سکوتیست

کز کاخ نمناک قلبم

به اوج غرور و گلوگاه

تشدید تاریکیم بود...

چند سالی است که در پیله تنهایی خود می لولم

چرا که پروا دارم از پر وا کردن

در زمانه ای

که گل هایش همه خوارند . . .

                              پرنده هایش نیز از پرواز

                             از حتی یک دهن آواز

                              در آسمان تنگ چشم مردمانش

                              سخت بیزارند . . .

پس دیگر خیالات ابریشمی نباف

که شاید من از شوق پرواز، پر در بیاورم

که یک روز شاید از پیله ام،

_ از این عشق بی پدر _

سر در بیاورم

                            چرا که حسرت پرواز من همیشگی ست

                             منی که میخواستم بال تو باشم

                              و حالا وبال تو . . .

پس دیگر پیله نکن که پروانه ام کنی

تنها مرا زیر پر و بالت بگیر و برای همیشه

پروانه ی پرواز مرا باطل کن . . .

شیشه عطر بهار

لب دیوار شکسته است و هوا پر شده از بوی خدا

دیدنش آسان است

سخت آن است که نبینی آن را...

***سال نو مبارک*** 

دلی یک لحظه در صد سال

یاد من کند.بی شک

دل من در تمام لحظه های عمر

به یادش می تپد پر شور...

و سرانجام گنجشك روي شاخه اي از درخت دنيا نشست. فرشتگان چشم به لب هايش دوختند. گنجشك هيچ نگفت و خدا لب به سخن گشود:" با من بگو از آنچه سنگيني سينه توست"

گنجشك گفت: لانه كوچكي داشتم آرامگاه خستگي هايم بود و سرپناه بي كسي هايم . تو همان را هم از من گرفتي. آن طوفان بي موقع چه بود؟ چه مي خواستي از لانه محقرم ؟ كجاي دنيا را گرفته بود؟ و سنگيني بغضي راه بر كلامش بست.

سكوتي در عرش طنين انداز شد. فرشتگان همه سر به زير انداختند. و خدا گفت:" ماري در راه لانه ات بود. خواب بودي. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون كند. آنگاه تو از كمين مار پر گشودي."

گنجشك خيره در خدايي خدا مانده بود.

خدا گفت:" و چه بلاها به واسطه محبتم از تو دور كردم و توندانسته به دشمني ام برخاستي".

اشك در ديدگان گنجشك نشسته بود. هاي هاي گريه اش ملكوت خدا را پر كرد.

میدونم دیر اومدم ببخشید .فرشید جون داداشه خوبم امیدوارم والنتاین خوبی بوده باشه برات من که.........

پلکانی گذاشتم تا به خدا برسم.... اما نیمه ی راه افتادم....

دوباره راهم را آغاز کردم.... باز افتادم

چند بار این کار را تکرار کردم اما افتادم

آخر فریاد زدم و گفتم:

خدایا من می خواهم به تو برسم چرا این چنین میکنی؟

خدا گفت می خواهم ببینم تا چه حد مرا دوست داری؟....

گفتم: چگونه؟.... گفت: آنقدر تورا به زمین انداختم تا تو اعتراض کنی

و هر وقت تو این چنین کردی فهمیدم

که تو همانقدر مرا دوست داری....

گفتم: نه خدا اینگونه نیست...گفت: هست...

چون اگر مرا دوست داشتی هر چقدر هم می افتادی

باز به خاطر من و عشق من هیچ نمی گفتی...

خدایا کمکم کن تا به تو برسم 

باتو هستم اي لبريز از عشق

هراسي نداشته باش اي سياره كوچك گرم من!

من با تمام وجود دوستت خواهم داشت .

هراسي نداشته باش !

با قلبي سرشار از عشق و محبت لحظه هاي پربارت را نظاره كن

تازيبايي درونت و زيبايي عشقمان بر چهره زيبايت نقش ببندد

صدايم كن !

صدايم را خواهي شنيد ، با تو سخن خواهم گفت !

صداقت ، عشق ، شادي ، شور، شعف، زيبايي ، محبت در وجود توست

به دنبال چه مي گردي نازنين ؟

اكنون مرا درياب !

و صداي درونت را بشنو

با تو هستم اي همه لبريز از عشق و دوستي

آن روز كه خودم را نثار عشق تو كردم باور داشتم كه

زندگي يعني اهداي عشق به آنكه مي پرستي

و تنها همين !

تو رو خدا فکر نکنی از اون بیکارای علافه نه به خدا، مهند سه  ولی مامانم از خونوادش بد میگه ،باباش فلانه ،مادرش بد نیس ،زنه زجر دیده ،چه قد خونه دل خورد از دست مرتیکه .مادر اینا هم شان ما نیستن .خونوادهامون با هم فرق دان.من نمیدونم آخه چه فرقی ؟من اونو دوس دارم به خاطره اونم به خانوادش احترام مذارم کسی هست بفهمه؟

بگذریم دلم یه کم آروم شده.....تو مدتی که با فرشید آشنا شدم مثله یه داداش کوچولوی خوبه خوبه خوب خیلی خوب بهش اعتماد دارم خیلی وقتا دل داریم داد منو امیدوار کرد . ما که از هم دوریم اما هر دوتامون هم دردیم به خدا از ته دلم میگم همیشه برات آرزوی موفقیت میکنم دادشه گلم ...

 {بازم ایدیم باز نمیشه نمیدونم چه مرگشه .فرشید جون فک نکنی عمدا آف نذاشتم} 

می شوم من غرق دریا
می زنم او را صدایش
کشتی عشقست اینجا
می رود با ناخدایش
شعری از عمق وجودم
می سرایم از برایش
اشک هایم را ضمیمه
می کنم با هر کلامش
چشمهایم خیس و خسته
می شود از اشک هایم
ذکرهایم می شود گم
لابلای گریه هایم.....

ندانستی...نفهمیدی...

چرا تنهای تنهایم؟

چرا اندر سکوت تلخ و حتی شب...

چرا گریان گریانم؟

مرا از خود ندانستی

مرا راندی

خودم را سرزنش کردم

که دیگر عاشقی بس است

مرا دیوانه خواندی و شکستی اشتیاقم را...

دل خود را حریم خانه ات کردم

بیا با من مدارا کن

مرا دریاب...

بیا با بوسه ای بر لب

تن این نیم جانم را

مداوا کن...

مداوا کن...

آدمک آخر دنیاست بخند....

آدمک مرگ همین جاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند...

یعنی یادمان باشد زندگی آنقدر کوتاه است که یک دقیقه بیشتر با هم بودن را باید جشن گرفت....

ز هزار توی پر خم زندگی

تنها یک نگاه

تنها یک ندا

ما را بهم پیوند می زند.

از هزار توی پوچ ارزوها

تنها یک اه

  یک نگاه

حقیقت را به هیچ پیوند می زند.

برای پیوند من و تو

مقدس ترین سروده ها هم

جز اهی بی پناه نبوده اند.